Bijna iedereen begint hetzelfde: je typt de naam van de Pokémon in Google, ziet een hoog bedrag bij het eerste resultaat en denkt dat er een schat in de la ligt. Vervolgens probeer je de kaart te verkopen en biedt niemand ook maar een tiende van dat bedrag. Niet omdat je wordt opgelicht — je keek gewoon naar een andere kaart.
Dezelfde Pokémon kan op tientallen verschillende kaarten staan, gedrukt in verschillende jaren, met verschillende zeldzaamheden en in verschillende condities. Tussen de meest gangbare en de meest gezochte versie kan een factor duizend zitten. Goed taxeren is dus vooral: goed identificeren.
De vier gegevens die de prijs bepalen
Voordat je ook maar één prijs opzoekt, heb je deze vier gegevens van jouw specifieke kaart nodig. Mist er één, dan is elk bedrag dat je vindt toeval.
- De set. Dat is het kleine symbool naast het kaartnummer, in de onderhoek van de kaart. Twee kaarten van dezelfde Pokémon uit verschillende sets hebben qua prijs niets met elkaar te maken.
- Het kaartnummer. Staat onderaan, in het formaat 25/102: kaart 25 uit een set van 102. Dit onderscheidt jouw kaart van alle andere in dezelfde set.
- De variant. Dezelfde kaart met hetzelfde nummer kan bestaan als normale versie, holo, reverse holo, promo, limited edition of met alternate art. Hier zit het grootste deel van het prijsverschil.
- De conditie. Een onberispelijke kaart en dezelfde kaart met witte randjes zijn voor de markt twee verschillende producten.
Staat er links van de illustratie een «1st Edition»-stempel? Noteer dat. Bij oude sets is dat de factor die de prijs het hardst vermenigvuldigt — meer nog dan de zeldzaamheid zelf.
Waar je prijzen vindt die iets betekenen
Het belangrijkste onderscheid is niet welke site je gebruikt, maar wat voor soort prijs je aan het lezen bent. Er zijn er twee, en maar één ervan vertelt je wat je kaart waard is.
- Vraagprijs: wat iemand ervoor wíl hebben. Dat is geen informatie. Iedereen kan een common voor 500 € op Marktplaats zetten en hem nooit verkopen.
- Gerealiseerde verkoopprijs: wat iemand er daadwerkelijk voor heeft betaald. Dat is wél informatie, en het enige waarmee je zou moeten taxeren.
In Europa is Cardmarket de gangbare referentie: die publiceert gemiddelde prijzen van echte verkopen. In de Verenigde Staten is dat TCGPlayer. Op eBay kun je filteren op «verkocht» om afgeronde verkopen te zien in plaats van lopende advertenties, en op Marktplaats geven de vraagprijzen hooguit een ruwe indicatie — daar zie je nooit wat er echt betaald is. Kijk in alle gevallen naar het gemiddelde van de laatste maanden, niet naar de hoogste verkoop: losse uitschieters zijn meestal graded kaarten of kopers met haast.
Houd er ook rekening mee dat Europese en Amerikaanse prijzen niet inwisselbaar zijn. Tussen invoerkosten, internationale verzending en beschikbaarheid kan dezelfde kaart aan weerszijden van de oceaan flink verschillen in prijs.
Conditie: de stap die bijna iedereen overslaat
De markt hanteert een redelijk standaard schaal. Van beste naar slechtste: Mint, Near Mint, Excellent, Good, Light Played, Played en Poor. De meeste kaarten die jaren in een doos of een goedkope map hebben gelegen, zitten flink onder wat de eigenaar denkt.
Houd de kaart tegen het licht en controleer vier dingen: of de randen wit zijn (slijtage), of de hoeken rond of beschadigd zijn, of het oppervlak krassen of vingerafdrukken heeft, en of de illustratie gecentreerd is ten opzichte van de rand. Dat laatste verrast de meeste mensen: twee identieke kaarten in dezelfde conditie kunnen flink in prijs verschillen puur door de centrering, omdat die de score bepaalt als de kaart ooit gegraded wordt.
Praktische vuistregel: ga één trede lager zitten dan wat je op het eerste gezicht denkt. Verkopers zijn optimistisch over hun eigen materiaal, en kopers weten dat.
Wanneer graden zinvol is
Graden betekent je kaart opsturen naar een bedrijf (PSA, BGS en CGC zijn de bekendste) dat hem op echtheid controleert, een cijfer van 1 tot 10 geeft en verzegelt in een kunststof slab. Een hoog cijfer kan de prijs vermenigvuldigen; een middelmatig cijfer laat de waarde vrijwel ongewijzigd — en de kosten van het proces ben je dan al kwijt.
De rekensom is simpel: tussen de service, de verzending heen en terug en de verzekering kost een kaart laten graden behoorlijk wat. Als de ongegrade waarde van je kaart niet ruim boven die kosten ligt, en je niet redelijk zeker weet dat hij een hoog cijfer haalt, loont het niet. Graden is voor dure kaarten in vrijwel perfecte staat — niet een manier om een doorsnee kaart «op te waarderen».
Signalen dat je iets bovengemiddelds hebt
- Editie-stempels: «1st Edition», «Shadowless» bij de vroegste drukken, of toernooi- en prerelease-stempels.
- Alternate art, full art, reliëftextuur of speciale afwerkingen: bijna altijd de kleinste oplages van een set.
- Promo’s van evenementen, films of beperkte distributie, zeker als ze nog sealed zijn.
- Erkende en gedocumenteerde drukfouten. Let op: een beschadiging van jouw kant (een gevouwen kaart) is geen drukfout.
- Kaarten uit de base sets van eind jaren negentig, in elke fatsoenlijke conditie.
En het omgekeerde signaal, dat veel tijd bespaart: is je kaart uit een recente set, zonder holo en zonder bijzonder kenmerk, dan is hij vrijwel zeker centenwerk. Dat is geen slecht nieuws, dat is informatie: je weet meteen waar je je tijd níet in hoeft te steken.
Wat je met het resultaat doet
Kaart voor kaart taxeren werkt als je er vijf hebt. Heb je er vijfhonderd, dan is de prijs niet langer het knelpunt maar de identificatie: precies weten wat je hebt, uit welke set en in welke variant.
Daar helpt een gedigitaliseerde verzameling. In TCGJoin fotografeer je een kaart met je telefoon en wordt hij vanzelf herkend — set, nummer en variant — en opgeslagen in je collectie met zijn referentieprijs en zijn plek in de setprogressie. Het vervangt je eigen oordeel bij het verkopen niet, maar het trage identificatiewerk is ineens in een middag gedaan.
Scan een kaart en zie meteen op hoeveel hij nu getaxeerd staat.
Gratis account aanmaken en scannen